Czy warto poszukać alternatywy dla telewizji i programów dla dzieci? Co robić, kiedy czasu  w bród, pogoda nie zawsze zachęca do zabaw na świeżym powietrzu, a dziecko się nudzi? I skąd w ogóle pomysł, żeby pożegnać się z ekranem?

Świat (z) ekranów

Ekrany są dziś wszędzie. W drodze do pracy wpatrujemy się w ekrany telefonów. W pracy – w ekrany komputerów, a w domu, kiedy „odpoczywamy” – w ekrany telewizorów. Ta wszechobecność elektroniki już nam spowszechniała i być może dlatego nie zastanawiamy się nad tym, jak mogłoby być, gdybyśmy świadomie gospodarowali swoim czasem. Gdybyśmy drogę do pracy wykorzystali na poczytanie gazety, a wolny czas w domu spędzili na rozmowach z bliskimi. Albo poświecili się swojemu hobby. Tylko, że człowiek dorosły to jednak człowiek dorosły. Lepiej lub gorzej – poradzi sobie, kiedy będzie musiał coś przeczytać albo podtrzymać konwersację, od której np. zależeć będzie awans. Mamy to szczęście, że kiedy byliśmy dziećmi, ekranów było mniej, i mieliśmy dzięki temu czas na zabawę i rozwój. Dlatego, między innymi, potrafimy dziś czytać ze zrozumieniem i prowadzić składne konwersację.

Ktoś zawoła jednak: Ale jak to? Przecież programy dla dzieci są edukacyjne! Każdy ekran, choćby ten stworzony z najlepszych pobudek, unieruchamia dziecko. Nie pozwala mu skakać, biegać, eksplorować, naturalnie cieszyć się dzieciństwem. Nie pozwala myśleć. Sprawia, że dziecko godzinami siedzi – najczęściej w nieprawidłowej pozycji – i patrzy na ekran. Czasami nie ma nawet znaczenia, co ogląda. Ważne, żeby zmieniały się obrazki. A w tym czasie mogłoby poznawać świat – huśtać się na huśtawce, pomagać mamie zrobić obiad, bawić się z rodzeństwem w chowanego, wymyślić zabawę w statek kosmiczny albo, najzwyczajniej  w świecie, trochę się ponudzić. Bo nuda jest niepotrzebna. Czasami mam wrażenie, że bardzo staramy się zapełnić dzieciom każdą wolną chwilę, żeby się przypadkiem nie nudziły.  A co innego sprzyja kreatywności, jak nie nuda właśnie? Najpierw musi być NIC, żeby powstało COŚ. Nuda uspokaja i pozwala zebrać myśli. Zresztą nie tylko dzieciom, choć w dorosłym życiu o nudę coraz trudniej. Wracając jednak do ekranów

1.1. Znaczenie wczesnego rozpoznania i terapii

W przypadku autyzmu dziecięcego bardzo ważne jest postawienie diagnozy w jak najwcześniejszym okresie rozwoju. Wcześnie rozpoczęta intensywna, wielo-kierunkowa terapia, dzięki tzw. plastyczności mózgu, stwarza warunki do znacznej poprawy funkcjonowania dziecka. Przyjmuje się, że wcześnie podjęta interwencja terapeutyczna powinna być podjęta przed ukończeniem przez dziecko 3 roku życia.

1.2. Zachowania wskazujące, że małe dziecko ma objawy autyzmu

U większości dzieci autystycznych objawy widoczne są już w pierwszym roku życia. W typowym autyzmie niepokojące symptomy pojawiają się do 36 miesiąca życia.

Czasami zdarza się, że rodzice, zaniepokojeni rozwojem dziecka wcześniej, obserwują np.:

• brak rozwoju mowy,
• stereotypowe zabawy,
• stereotypie ruchowe, czyli samoczynnie powtarzające się, bezużyteczne   i często rytmiczne ruchy takie, jak kołysanie całego ciała, kręcenie i kiwanie głową, zwijanie włosów, uderzanie w dłonie,
• brak reakcji na swoje imię.

Bywa wówczas, że są niesłusznie uspokajani przez otoczenie; zdarza się też, że to sami rodzice uruchamiają mechanizm zaprzeczania i „nie zauważają” nieprawidłowości w rozwoju dziecka, dostosowując się do jego rytuałów lub potrzeby zachowania rutyny. Niekiedy czujność rodziców pozostaje uśpiona, zwłaszcza jeżeli dziecko jest jedynakiem albo urodziło się jako pierwsze i rodzice nie mogą porównać jego funkcjonowania z funkcjonowaniem rówieśników. W związku z tym, dość często pierwszymi osobami, które zauważają nieprawidłowości w rozwoju dziecka mogą być wychowawcy przedszkolni.

                   Czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła?.

                                                                                                                                                                                                             Wisława Szymborska

            Coraz bliżej wiosna a pogoda rozpieszcza nas ciepłem słonecznych promieni, zapachem łąk i lasów. Oferuje nam leniwe popołudnia i przyjemne wieczory – cudownie sprzyjające okoliczności do czytania książek.

W ramach akcji  „Cała Polska Czyta Dzieciom” w  przedszkolu rozpoczęliśmy   „Wiosenne czytanie”.

Czytanie powinno być czynnością wspólną, okazją do przeżywania losów bohaterów, mówienia o nich. Jest duża szansa, że lektura w takiej postaci skuteczniej przekona młodych do czytania niż obowiązkowy zestaw książek do przerobienia   w szkole. A przecież czytanie to znakomity sposób, by wzbogacić słownictwo  i rozbudzić wyobraźnię. Książki możemy czytać dziecku bez względu na jego wiek. W zależności od tego ile lat ma nasza pociecha, będzie ona czerpać nieco inne korzyści i zwracać uwagę na odmienne aspekty czytanej książeczki.

Maluszki najbardziej zainteresują się książkami z dużymi ilustracjami  w kontrastowych kolorach i bez wielu szczegółów. Jak dowodzą wyniki badań – dzieci w pierwszych miesiącach życia nie rozróżniają kolorów, dlatego nie powinien dziwić fakt, że niektóre książeczki dla najmłodszych szkrabów drukuje się  w kolorach czarnym i białym.

Opanowanie umiejętności czytania i pisania zależy nie tylko od prawidłowego funkcjonowania analizatora wzrokowego, ale również słuchowego. Ważne jest więc zarówno to, jak nasza pociecha widzi, ale również to, jak słyszy. Dziecko z zaburzoną percepcją słuchową ma trudności ze zrozumieniem długich i skomplikowanych poleceń słownych oraz z zapamiętywaniem trudnych wyrazów. Dziecko często nieprawidłowo dokonuje syntezy wyrazu, to znaczy składania wyrazu z głosek (usłyszane kolejne głoski „k-o-t-e-k” nie od razu oznaczają wyraz „kotek”), jak i analizy, czyli głoskowania (wymienienie głosek, z których składa się wyraz „kotek”). Powyższe trudności przekładają się w efekcie na problemy w czytaniu całych wyrazów, a w dalszej kolejności zdań.

Nieprawidłowości w obszarze percepcji słuchowej obejmują ponadto:

• kłopoty z zapamiętywaniem dni tygodnia, pór roku,

• przekręcanie słów (na przykład „kordła” zamiast „kołdra”),

• wolne pamięciowe opanowywanie wierszyków i rymów.

Usprawniać funkcję słuchową  można na wiele sposobów:

• Rozróżnianie i rozpoznawanie dźwięków
  (przy zamkniętych oczach dzieci wsłuchują się w odgłosy, np. stukania w coś, rozdzierania papieru).

• Ćwiczenia z rytmem 
  (wystukiwanie rytmu według zaprezentowanego wzoru lub skakanie w rytmie).

• Tworzenie rymów do podanego wyrazu.

• Ćwiczenia związane ze słowami:
  - wymyślanie wyrazów na określoną głoskę,
  - podział wyrazów na sylaby i na głoski,
  - rozpoznawanie głosek na początku i na końcu wyrazu.
  Powyższe ćwiczenia należy stosować często, pamiętając jednak o stopniowaniu trudności. Zaczynamy więc od zagadnień prostych i łatwych, a po ich opanowaniu mogą pojawiać się zadania trudniejsze. Jeśli dziecko ma przegłoskować wyrazy lub też dokonać ich syntezy (składania z głosek), na początku podajemy krótkie słowa: kot, dom, osa, Ala, lala, mama, tata. Dopiero w trakcie kolejnych ćwiczeń wprowadzamy dłuższe wyrazy: kotek, lampa, balon i inne

Artykuł przygotowany przez Annę Chmielewską pochodzi ze strony www.superkid.pl/cwiczenia-usprawniajace-percepcje-sluchowa

Bywa, że dziecko czegoś się boi lub czymś martwi, a Ty nie wiesz, jak mu pomóc. Prawdziwym ratunkiem okazuje się specjalnie skonstruowana bajka. Przedstawię kilka wskazówek, które ułatwią tworzenie bajek pomagających rozwiązać problemy Twojego dziecka. Siła tkwiąca w terapeutycznych bajkach bazuje na następujących przesłankach:

1. Moc wyobraźni

Od wieków wyobraźnia i wyobrażenia były istotnymi źródłami mądrości, uzdrawiającej siły dla kogoś, kto miał problemy. Należy pamiętać, że umiejętności wizualizacyjne i wyobrażeniowe człowieka są ogromne. Jest to jedna z cech, która różni gatunek ludzki od innych istot żywych. Wyobraźnia wpływa na naszą fizjologię (np. wyobrażając sobie cytrynę powodujemy, że następuje wydzielanie śliny i jej napływanie do ust) oraz reakcje emocjonalne (np. wyobrażenie sobie, że ktoś, kogo kochamy choruje, powoduje autentyczne pogrążenie się smutku z tego powodu). Moc wyobraźni jest ogromna, nie sposób jej przecenić.

2. Odwrażliwianie

Odwrażliwianie jest jedną z technik behawioralnych, polegającą na uczeniu się reagowania na lękotwórczy obiekt (np. pająka) odprężeniem, a nie paniką. Odwrażliwianie może odbywać się dzięki wyobrażeniom. Warto przypomnieć, że strach wywołany określonym obiektem jest naturalną reakcją u dzieci z danej grupy wiekowej - noworodki boją się utraty fizycznego wsparcia, nagłych i głośnych dźwięków; 8-miesięczne dzieci najbardziej boją się rozstania z mamą; w 2-letnich dzieciach strach może wywoływać spłukiwanie sedesu, wypuszczanie wody z wanny; 3-letnie dzieci boją się postaci z wyobraźni; 4-letnie dzieci strachem napełnia ciemność.

 

Czytanie jest niezwykłą wartością dla człowieka. Czytanie rozwija język, pamięć i wyobraźnię, poprawia koncentrację, uczy myślenia, rozbudza zainteresowania, przynosi ogromną wiedzę. Czytanie buduje więź pomiędzy rodzicem a dzieckiem, wzmacnia rozwój psychiczny dziecka, wzmacnia jego samo uznanie oraz jest znakomitym sposobem na budowanie mocnego systemu wartości dziecka i kształtuje jego wrażliwość moralną (I. Koźmińska, E. Olszewska, 2010, s. 15).

Szwedzka Akademia Literatury dziecięcej opracowała 17 zalet głośnego czytania. Oto one:
1. Książka rozwija język i słownictwo; Uczy wyrażać myśli i rozumieć innych
2. Książka rozwija myślenie, dostarcza nowych idei i pojęć myślowych, rozszerza świadomość.
3. Książka pobudza fantazję, uczy budować obrazy w wyobraźni.
4. Książka dostarcza wiedzy o innych krajach i kulturach, o przyrodzie, technice, historii, o tym wszystkim, o czym chcielibyśmy dowiedzieć się czegoś więcej.
5. Książka rozwija uczucia i zdolność do empatii. Wyrabia umiejętność wczucia się
w czyjąś sytuację.
6. Książka dodaje sił i zapału. Dostarcza rozrywki i emocji. Może rozśmieszyć lub zasmucić. Może pocieszyć i wskazać nowe możliwości.
7. Książka może stawiać pytania, które angażują i pobudzają do dalszych przemyśleń.
8. Książka uczy etyki. Skłania do namysłu nad tym, co słuszne, a co nie, co dobre, a co złe.
9. Książka może wytłumaczyć rzeczywistość i pomóc w zrozumieniu zależności.
10. Książka może udowodnić, że często pytanie ma więcej niż jedną odpowiedź,
że na problem da się spojrzeć z różnych stron. Może podpowiedzieć inne sposoby rozwiązywania konfliktów niż przemoc.
11. Książka pomaga zrozumieć siebie, umacnia poczucie własnej wartości. Pokazuje, że są inni, którzy myślą jak my mają również prawo do swoich odczuć i reakcji.
12. Książka pomaga nam zrozumieć innych. Buduje tolerancję dla innych kultur
i zapobiega uprzedzeniom.
13. Książka jest towarzyszem w samotności. Łatwo wziąć ją ze sobą
i czytać gdziekolwiek.
14. Książka jest częścią dziedzictwa kulturowego. Dzięki niej mamy wspólne
doświadczenia i punkty odniesienia.
15. Dobra książka dla dzieci, którą można czytać na głos, przynosi radość dzieciom
i dorosłym. Buduje pomost między pokoleniami.
16. Książka dla dzieci to pierwsze spotkanie z literaturą - nieograniczonym światem,
z którego czerpiemy przez całe życie. To bardzo ważne spotkanie, gdyż, jeśli nie zostanie zmarnowane, pokaże, ile może dać dobra literatura.
17. Literatura dziecięca wzbogaca kulturę kraju. Daje pracę wielu ludziom: pisarzom, ilustratorom, wydawcom, redaktorom, drukarzom, recenzentom, księgarzom, bibliotekarzom. (www.mbpplonsk.pl/pagedet/index/id/68/17_zalet_czytania_ksiazki.html)

Czytanie dzieciom bajek ma niezmiernie istotny wpływ na rozwój umysłu i osobowości dziecka. Czytanie w dobie XXI wieku jest ważniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. Dlaczego? Ze względu na szybką dezaktualizację danych, szybkie przyrastanie nowych informacji oraz swoistą „lawinę informacyjną”, jaką serwują nam media. Niestety, dzieci XXI wieku wychowują się w kulturze telewizyjnej, która nie tylko nie rozwija u maluchów myślenia i koncentracji uwagi ale dodatkowo znieczula na agresję i wywołuje u niejednego małego widza lęki i niepokoje. Wydaje się, że sięganie po książki naszych babć czy mam jest staroświeckie. Badania naukowe potwierdzają jednak, że czytanie dzieciom bajek ma zbawienny wpływ na psychikę malucha i stymuluje rozwój poznawczy szkraba.

Mimo rozwoju audiowizualnych środków przekazu, książka pozostaje nadal niewyczerpanym źródłem uczenia się przez całe życie. Co zyskuje maluch dzięki czytaniu książeczek?

• Książka oddziałuje na osobowość dziecka.

• Książka pozwala poznawać świat i poszerza krąg doświadczeń.

• Książka umożliwia rozwój uczuć wyższych.

• Książka kształtuje system wartości i postawy moralno-społeczne oraz estetyczne.

• Książka stanowi ciekawy sposób na spędzenie wolnego czasu.

• Czytanie bajek dziecku zapewnia rozwój emocjonalny malucha – dziecko zdobywa umiejętność samooceny, uczy się odróżniać prawdę od kłamstwa, wyzbywa się egoizmu, uwrażliwia się na cierpienia innych, rozwija empatię, kształtuje własne poczucie humoru.

• Książka rozbudza zainteresowania dziecka.

• Książka rozwija wyobraźnię.

• Czytanie bajek umożliwia rozwój komunikacji malucha – wzbogaca słownik, uczy poprawności gramatycznej i stylistycznej wypowiedzi, kształtuje mowę ekspresyjną.

• Książka uczy myślenia i poprawia koncentrację uwagi.

• Czytanie książek dzieciom modeluje u maluchów nawyk czytania i zdobywania informacji.

Powyższy katalog to nie jedyne zalety czytania książek dzieciom. Rodzice powinni zdać sobie sprawę, że czytanie bajek od najmłodszych lat sprzyja harmonijnemu rozwojowi szkraba, a przede wszystkim zapobiega uzależnieniu od telewizora i komputera, które zdają się władać czasem maluchów w XXI wieku.

Opracowano na podst. źródeł internetowych

Beata Królak

Detoksykacja dzieciństwa, czyli co powinni wiedzieć rodzice, aby wychować zdrowe i dobrze radzące sobie w życiu dzieci.

Sposób, w jaki rozwija się każda istota ludzka, zależy w dużej mierze od genów, przez które nasze ciała i mózgi zostały zaprogramowane na pewne określone zachowania. Jednak rozwój dziecka zależy od sposobu, w jaki zostały wychowane. Czego więc potrzeba dzieciom, aby wyrosły na zdrowych,optymistycznie nastawionych i zrównoważonych emocjonalnie dorosłych?. Doświadczenia dzieciństwa budują mózg dorosłego. To, co dzieje się w dzieciństwie, zwłaszcza we wczesnym, formuje podstawę wszystkich naszych nawyków. Dlatego tak ważna jest rutyna domu rodzinnego, ponieważ przyjemna, wygodna rutyna daje poczucie bezpieczeństwa, czyniąc dziecko szczęśliwym. Wszystkie porady zawarte w niniejszym artykule mająwskazać, jak unikaćzłych nawyków i jak wpajać dobre.

DETOKSYKACJA POSIŁKÓW

Bądź czuła/ czuły:

• Uczyń z każdego posiłku radosne wydarzenie, przeżywane wspólnie.

• Jak najczęściej włączaj dziecko w planowanie, zakupy i przygotowanie posiłku.

• Nie nalegaj, aby dziecko zjadło wszystko, co podajesz.

• Kiedy wprowadzasz nową potrawę, zaproponuj dziecku odrobinę do spróbowania.
  Jeśli okaże się, że mu nie smakuje, nie nalegaj na zjedzenie więcej.

• Przykolejnym podawani tej samej potrawy ponownie zaproponuj dziecku jej skosztowanie, tłumacząc, że wraz z wiekiem smak się zmienia.

• Oczekuj od dziecka, że będzie jadło i zachowywało się grzecznie podczas posiłków. Chwal je za dobre maniery, podkreślając, że świadczą one o jego dorosłości.

• Włącz dziecko do rozmowy toczącej się przy stole.
  Bądź stanowcza/ stanowczy:

• Jedzcie posiłki o tej samej porze każdego dnia, przy stole i w strefie bez telewizora.

• Nie zezwalaj na przekąski na co najmniej dwie godziny przed głównym posiłkiem.

• Nie zezwalaj także na przekąski bezpośrednio po posiłkach.

• To Ty wybierasz potrawy ponieważ wiesz, co jest odżywcze i zdrowe dla Twojego dziecka.

• Nie gotuj różnych potraw dla poszczególnych członków rodziny.

• Zasady dobrego zachowania przy stole wprowadzaj stopniowo, za każdym razem koncentrując się na jednej z nich.

• Nie stosuj nagród za zjedzenie jakiejś potrawy albo za dobre zachowanie.

• Kiedy Twoje dziecko jest już odpowiednio nauczone, wymagaj przestrzegania manier przy stole.

Cechy dziecka przejawiającego zdolności w kierunku matematyki

1. Ma szerokie zainteresowania, a zwłaszcza w kierunku nauk ścisłych.
2. Chętnie eksperymentuje i wymyśla ciekawe doświadczenia.
3. Konsekwentnie dąży do celu.
4. Ma dużą podzielność uwagi.
5. Wyciąga logiczne i precyzyjne wnioski.
6. Potrafi zdobyte wiadomości i umiejętności wykorzystywać w praktyce.
7. Ma mocno rozwiniętą wyobraźnię.
8. Myśli abstrakcyjnie.
9. Ma dobrą pamięć i szybko się uczy.
10. Jest spostrzegawczy i szybko kojarzy fakty.
11. Interesuje się różnymi zjawiskami, potrafi zaskakiwać olbrzymią wiedzą w tym kierunku.
12. Interesuje się komputerem, potrafi z niego korzystać.
13. Pracuje szybko i sprawnie, wyprzedzając kolegów z grupy.
14. Wykonując zadanie często poszukuje własnych rozwiązań.
15. Zawsze odczuwa satysfakcję z pokonywanych trudności.
16. Rzadko wycofuje się, dąży uparcie do celu.
17. Potrafi długo skupić się nad problemem.
18. Ma badawcze podejście do każdego zagadnienia.
19. Potrafi logicznie myśleć.
20. Chętnie bierze udział zajęciach, zabawach, w których może się popisać posiadaną wiedzą.
21. Dobrze planuje swoją pracę.
22. Ma zdolności manualne, lubi układać puzzle, klocki.

Cechy dziecka przejawiającego zdolności muzyczne

1. Szybko uczy się nowych piosenek, zna ich dużo.
2. Łatwo zapamiętuje nowo poznane melodie.
3. Jest bardzo rytmiczne, rytmicznie porusza się i tańczy,
4. Potrafi odtworzyć trudny rytm.
5. Często śpiewa i nuci melodię znanych piosenek.
6. Interesuje się muzyką, często słucha różnej muzyki, nawet klasycznej.
7. Chętnie bierze udział w zajęciach rytmicznych.
8. Rozpoznaje różne dźwięki z otoczenia.
9. Rozpoznaje dźwięki wysoki i niskie.
10. Rozpoznaje instrumenty perkusyjne.
11. Wyraża chęć grania na różnego rodzaju instrumentach.
12. Pochodzi z muzykalnej rodziny.

Cechy dziecka uzdolnionego plastycznie

1. Chętnie i często rysuje, maluje na zadane i dowolne tematy.
2. Wykonuje rysunki bogate w szczegóły i bardzo barwne.
3. Prace wykonuje starannie i estetycznie.
4. Jest pomysłowe i oryginalne.
5. Posiada dużą wyobraźnie twórczą.
6. Potrafi właściwie rozplanować elementy na obrazku.
7. Postacie potrafi przedstawić w ruchu i w odpowiednich proporcjach.
8. Zawsze kończy rozpoczętą pracę, podczas pracy jest skupione.
9. Ma zdolności manualne, sprawnie posługuje się pędzlem, kredką, nożyczkami.
10. Interesuje się sztuką, malarstwem, fotografią, rzeźbą.
11. Często chodzi do galerii, muzeum lub wyraża chęć pójścia do galerii.
12. Lubi eksperymentować z materiałem, łączyć różne techniki.
13. Jest spokojne, małomówne, czasami nieśmiałe.
14. Potrafią obserwować otoczenie i dostrzegać otaczające nas piękno, ład czy nieporządek.
15. Potrafi malować wrażenia wywołane poprzez muzykę, wiersz czy opowiadanie.

Co to są zdolności?

Zdolność- to właściwość różniąca jednego człowieka od drugiego, to łatwość i szybkość odbierania i przetwarzania informacji o otaczającym świecie.

Od czego zależy rozwój zdolności dziecka?

Na rozwój zdolności istotny wpływ ma dom rodzinny dziecka oraz wspierająca rozwój atmosfera w przedszkolu, szkole.

Jak rozwijają się zdolności?

Rozwój zdolności jest ściśle związany z etapami rozwoju dziecka. Najwcześniej, pojawiają się zdolności matematyczne i artystyczne, zwłaszcza muzyczne i plastyczne.
Młodszy wiek szkolny to rozwój zdolności intelektualnych. W okresie dorastania następuje rozkwit zdolności twórczych, zwłaszcza w zakresie twórczości intelektualnych.  Wtedy też młodzież cechuje duża aktywność, energia, wrażliwość, a jednocześnie duża samodzielność niezależność intelektualna.

Ile mamy dzieci zdolnych?

W Polsce jest około 16% dzieci zdolnych (3% to dzieci wybitnie zdolne, 13% ponadprzeciętnie zdolne).

Jak rozpoznać dzieci zdolne?

Dzieci zdolne:
• Szybko zapamiętują,
• Są ciekawe świata,
• Posiadają dar bystrej obserwacji świata,
• Są dociekliwe, zadają dużo pytań,
• Mają szeroki wachlarz zainteresowań oraz dużo wiadomości pozaszkolnych,
• Uczą się chętnie i z przyjemnością, potrafią skupić swą uwagę przez dłuższy czas na tym, co je interesuje,
• Mają bogatą wyobraźnię- ciekawe, oryginalne pomysły,
• Potrafią bronić swoich rację,
 

Jak rodzice mogą pomóc dziecku zdolnemu?

Konieczne jest otoczenie dziecka wszechstronną opieką od najmłodszych lat. Niezmiernie ważna jest akceptacja dziecka, rozumienie jego potrzeb i wsparcia w chwilach niepowodzeń. Warto też poświęcić wiele czasu na rozmowy, wspólne zabawy i spacery. Istotne jest dostrzeganie zainteresowań dziecka, docenianie jego pomysłów i wytworów.

Jak pracować z dzieckiem zdolnym?

Konieczne jest:
• Utrzymywanie wysokiego poziomu trudności zadań stawianych dziecku,
• Wskazywanie dodatkowych źródeł wiedzy,
• Inspirowanie do poszukiwania problemów wymagających rozwiązania,
• Zachęcanie do udziału w konkursach,
• Wskazywanie różnych miejsc pogłębiania wiedzy i rozwijania zainteresowań,

Zródło:Internet